Never ending story?
The never ending story ofte de perikelen van een 18-200 VR-zoomlens
Begin december liet mijn 18-200 lensje het afweten. Nét buiten garantie natuurlijk… Wat een ramp!
Maar niet getreurd: mijn lieve lefla zou me een nieuwe kopen, als kerstcadeau.
Op 19 december 2009 bestelde en betaalde hij voor een onmiddellijk te leveren Sigma 18-200mm DC OS lens bij een Duits bedrijf.
Na een paar dagen kregen we ook de lens – maar helaas was het niet wat hij besteld en betaald had, maar een goedkopere NIKON Sigma 18-200 DC…
Na overleg met de firma stuurde hij op 31 december 2009 de lens dus terug.
Toen begon het … Het pakje bleef 1 maand vermist. Nochtans was het door de Duitse post aangeboden maar niet aanvaard. In het Duitse postkantoor werd het nog 3 weken bewaard – maar niemand haalde het af!
Aan het einde van de periode, werd het dan maar teruggestuurd aan afzender…
Na wat heen-en-weer aansluitende correspondentie met de het bedrijf adviseerde men de lens opnieuw te verzenden, dit keer naar een nieuw adres.
En … weer hetzelfde liedje: het pakje (op 3 februari verzonden via aangetekende post!) werd opnieuw door de Duitse Post aangeboden, maar niet aanvaard. Ook nu is de lens enkele weken op het postkantoor blijven liggen en niet opgehaald. Dus (het wordt eentonig hé?): terug aan afzender…
We waren ondertussen al begin maart 2010! Dan maar de lens voor de derde keer opgestuurd. Ditmaal met TAXI International Post – en ze werd eindelijk aanvaard.
Maar men beweerde de zending nog te moeten controleren op eventuele schade. Dat duurde nog eens 14 dagen!
Toen kwam de aap uit de mouw: ze hadden het gevraagde niet eens in voorraad!
Na dreigen met vervolging voor de handelsrechtbank betaalde het bedrijf uiteindelijk dan toch het gestorte bedrag terug. Oefff!
Mijn lieverd is dan naar een fotowinkel in de buurt getrokken, en op één dag, jaja jullie lezen het goed, hà d ik dan toch mijn lensje. Méér nog: hij bracht me een (weliswaar duurdere, maar dat is alvast voor mijn verjaardag, hihi)
18-250mm F3.5-6.3 DC OS HSM mee!
Dus uiteindelijk kende deze never ending story dan toch een (goéd) einde.
En nu mag er een applausje van af hé lieve webbies, voor mijn schatje: de aanhouder wint!
![]()
Sorry voor dit geeuw – geeuw – geeuw lang epos, maar het kon echt niet korter: drie maanden samenvatten op één logje is geen sinecure hihi. En één dezer dagen zie je mij in volle actie mét lens, beloofd!
regenboog says:
30 maart 2010 at 07:28lieve help
is toch wat met jou en de post
weet je nog het boek voor amber?
maar ben blij dat je nu je lensje hebt
kan niet wachten op foto’s!